Horacio González

Horacio González (født 1. februar 1944 i Buenos Aires i Argentina, død 22. juni 2021 samme sted) var en argentinsk lærer og essayist.

Horacio González
Horacio gonzález.jpg
FødtHoracio Luis González
1. feb. 1944Rediger på Wikidata
Buenos AiresRediger på Wikidata
Død22. juni 2021[1][2]Rediger på Wikidata (77 år)
Buenos AiresRediger på Wikidata
Beskjeftigelse sosiolog, universitetslærer[3]
Utdannet ved Universidad de Buenos Aires, Universidade de São PauloRediger på Wikidata
Nasjonalitet ArgentinaRediger på Wikidata
MorsmålSpansk
SpråkSpansk[4][5]
IMDbIMDb

Fram til desember 2015 var han direktør for nasjonalbiblioteket i Den argentinske republikk.

Liv og virkeRediger

BakgrunnRediger

Gonzáles var av italiensk avstamning gjennom sin morfar, som var født i Recanati i Marche.[trenger referanse]

Han ble uteksaminert i sosiologi ved Universitetet i Buenos Aires i 1970. Han tok doktorgrad i samfunnsvitenskap ved det brasilianske universitetet i São Paulo i 1992.

KarriereRediger

Han var universitetslærer fra 1968, og underviste ved Universitetet i Buenos Aires, Nasjonaluniversitetet i Rosario og Facultad Libre de Rosario. Han var del av Carta Abierta-gruppen, og han var direktør for Nasjonalbiblioteket i Argentina i perioden fra 2005 til 2015.

DødRediger

González testet positivt for covid-19 den 19. mai 2021 og ble innlagt på Sanatorium Güemes i Buenos Aires den dagen.[trenger referanse] Han døde av sykdommen 22. juni 2021.

VerkerRediger

  • La ética picaresca, 1992.
  • La realidad satírica. Doce hipótesis sobre Página/12, 1992.
  • Decorados, 1993.
  • El filósofo cesante, 1995
  • Arlt: política y locura, 1996
  • La Nación Subrepticia: Lo Monstruoso Y Lo Maldito En La Cultura Argentina, 1998.
  • Restos pampeanos. Ciencia, ensayo y politica en la cultura Argentina del siglo XX, 1999.
  • Cóncavo y convexo, 1999.
  • Historia crítica de la sociología Argentina. Los raros, los clásicos, los científicos, los discrepantes, 2000.
  • La crisálida. Metamorfosis y dialéctica, 2001.
  • Retórica y locura. Para una teoría de la cultura Argentina, 2003
  • Filosofía de la conspiración. Marxistas, peronistas y carbonarios, 2004
  • La memoria en el atril, 2005
  • Los asaltantes del cielo. Política y emancipación, 2006
  • Escritos en carbonilla. figuraciones, destinos, relatos, 2006
  • Perón: reflejos de una vida, 2007
  • Paul Groussac: La lengua emigrada, 2007.
  • Las hojas de la memoria. Un siglo y medio de periodismo obrero y social, 2007.
  • Beligerancia de los idiomas. Un siglo y medio de discusión sobre la lengua latinoamericana, 2008
  • El arte de viajar en taxi. Aguafuertes pasajeras, 2009.

ReferanserRediger

  1. ^ www.ambito.com[Hentet fra Wikidata]
  2. ^ www.telam.com.ar[Hentet fra Wikidata]
  3. ^ Tsjekkias nasjonale autoritetsdatabase, NKC-identifikator xx0172750, Wikidata Q13550863, http://autority.nkp.cz/ 
  4. ^ http://data.bnf.fr/ark:/12148/cb13489001f; Autorités BnF; besøksdato: 10. oktober 2015; BNF-ID: 13489001f.
  5. ^ Tsjekkias nasjonale autoritetsdatabase, NKC-identifikator xx0172750, Wikidata Q13550863, http://autority.nkp.cz/